Van lieverlede zijn we er wel achter gekomen dat niet iedere vleermuis van ouderdom sterft, uit z’n winterslaapje niet weer wakker wordt of als prooidier van een uil of kat het loodje legt. Op de meest gruwelijke wijze komen ze soms om het leven. Verstrikt in de stekels van een klit (Zoogdier 7(3):35) zou je nog een natuurlijke doodsoorzaak kunnen noemen. In veel andere gevallen ligt de doodsoorzaak direkt of indirekt bij de mens. Doodslag met voorbedachte rade (= moord!), verhongering in verblijfplaatsen waar ze wel in maar niet weer uit kunnen komen, verhanging in prikkeldraad, verdrinking in regentonnen of stortbakken van toiletten, enzovoort. Echt te veel om op te noemen. Ook weer door toedoen van de mens kwam onlangs, op toch wel heel bizarre wijze, een rosse vleermuis Nyctalus noctua om het leven. In de avondschemering van woensdag 11 september j.l. meende een verlate golfspeler op de golfbaan Drienerlo, tussen Hengelo en Enschede (NL), nog even een slag te moeten slaan. Het werd zijn laatste slag van die avond. Want wie schetst zijn verbazing en die van enkele toeschouwers toen de niet eens zo hoge bal na een tiental meters in de lucht in botsing kwam met ... een vleermuis. Niet alleen de bal kwam naar beneden, hetgeen gebruikelijk is, maar ook de vleermuis stortte neer! Als een vroeg herfstblad dwarrelde het beestje naar beneden. Enkele meters van elkaar bleven beide roerloos liggen. De golfbal mankeerde niets, maar de vleermuis was morsdood. Bloedend uit zijn oor werd hij, het bleek inderdaad een mannetje, opgenomen. Een schedelbasisfractuur? Wellicht, alles wijst er op.