Joukje Smits werd op 17 april 1917 uit Friese ouders te Rotterdam-Charlois geboren. Na haar kweekschooljaren werd zij in 1939 benoemd tot lerares aan de Christelijke Nijverheidsschool te Bodegraven. Reeds in het begin van de tweede wereldoorlog sloot zij zich aan bij een verzetsgroep, eerst te Bodegraven en daarna te Rotterdam. Onder de schuilnaam Clara was zij een van de eerste vrouwen die bij de koeriersdienst werden ingezet. Haar taak waq het vervoeren van bonkaarten, wapens en explosieven. Door verraad viel zij op 13 juni 1944 in handen van de bezetter en kwam vervolgens terecht in de concentratiekampen van Vught, Ravensbrück en Dachau. Toen zij in 1945 door de Amerikanen werd bevrijd woog zij nog maar 35 kilo. Dank zij haar taaie volharding heeft zij de verschrikkingen van oorlog en bezetting weten te overleven. Na de oorlog was zij eerst werkzaam bij de Politieke Opsporingsdienst en naderhand weer bij het onderwijs. Zij huwde met Johannes Grandia, die zij reeds voor de oorlog had leren kennen. Ze was een ouderwetse schooljuffrouw in de goede zin van het woord. Haar leerlingen profiteerden van haar talrijke hobbies, aktiviteiten en interessen, maar zij liet ook nooit na op school voorlichting te geven over oorlog en verzet.